Fale Elliota

Teoria Fal Elliota (Elliott Wave Theory) została opracowana przez Ralpha Nelsona Elliota w latach 30. XX wieku. Zakłada ona, że rynki finansowe poruszają się w powtarzalnych, fraktalnych wzorcach wynikających z psychologii tłumu. Podstawowy schemat to "5-3": pięć fal w kierunku głównego trendu (fale impulsywne 1, 2, 3, 4, 5) i trzy fale korekty (fale korekcyjne A, B, C). Fale 1, 3 i 5 to fale wzrostowe, a 2 i 4 to korekty.

Każda fala ma swoje charakterystyczne cechy. Fala 3 jest zazwyczaj najdłuższa i najsilniejsza — to moment, gdy trend jest najszerzej rozpoznany i przyciąga nowych uczestników. Fala 5 to ostatnie "wzdychanie" trendu, często przy słabnącym wolumenie. Korekta ABC po zakończeniu impulsu może przybrać wiele form: zygzak, flat lub trójkąt — stąd złożoność i subiektywność tej metody.

Kluczowe zasady: fala 2 nigdy nie może sięgać niżej niż początek fali 1, fala 3 nie może być najkrótsza spośród fal 1, 3 i 5, fala 4 nie może wchodzić na obszar cenowy fali 1. Zasady te pozwalają odrzucić niektóre warianty liczenia, ale pozostawiają wiele swobody interpretacji. Właśnie ta elastyczność jest głównym zarzutem krytyków — każdy ruch można "dopasować" do teorii post factum.

Fale Elliota najczęściej stosuje się w połączeniu ze zniesieniami Fibonacciego — proporcje fal korekcyjnych i impulsywnych często odpowiadają kluczowym poziomom 38,2%, 61,8% czy 161,8%. Narzędzie wymaga dużo praktyki i tolerancji dla niejednoznaczności. Doświadczeni analitycy często prowadzą kilka alternatywnych liczeń równolegle i aktualizują je w miarę napływania nowych danych rynkowych.