ROA (Return on Assets)
Wskaźnik rentowności aktywów — ile zysku generuje spółka z każdej złotówki posiadanych aktywów
ROA (Return on Assets) mierzy efektywność, z jaką spółka wykorzystuje swoje aktywa do generowania zysku. Obliczany jako: ROA = Zysk netto / Aktywa ogółem × 100%. Wysoki ROA oznacza, że firma potrzebuje relatywnie niewielu aktywów, aby wypracować dany zysk — to cecha firm lekkoaktywowych, jak firmy softwarowe, agencje reklamowe czy firmy farmaceutyczne.
ROA i ROE różni to, co uwzględniają. ROE patrzy tylko na kapitał własny, ROA na całość aktywów — czyli sumę kapitału własnego i długu. Jeśli spółka ma ROE = 20%, ale ROA = 3%, oznacza to, że wysoka rentowność dla akcjonariuszy pochodzi głównie z dźwigni finansowej — duże aktywa sfinansowane głównie długiem. Takie ROE jest bardziej ryzykowne niż ROE = 20% przy ROA = 15%.
Branże ciężkie — huty, kopalnie, linie lotnicze, producenci samochodów — mają z natury niski ROA (1–5%), bo wymagają ogromnych nakładów na aktywa trwałe. Branże usługowe i cyfrowe mogą osiągać ROA powyżej 20–30%. Alphabet (Google) osiąga ROA ok. 15–20%, Apple ok. 25–30% — to wybitne wyniki, bo firma ta dysponuje jednocześnie ogromnymi aktywami.
ROA jest przydatny do oceny, czy zarząd efektywnie alokuje zasoby. Spadający ROA przy rosnących aktywach sygnalizuje, że nowe inwestycje nie przynoszą proporcjonalnych zysków — firmie rośnie baza aktywów, ale efektywność topnieje. Szczególnie warto śledzić ROA w bankach, gdzie jest on standardową miarą efektywności: ROA banku poniżej 0,5% bywa sygnałem problemów strukturalnych.