ETN

ETN (Exchange-Traded Note) to instrument dłużny emitowany przez bank lub instytucję finansową, notowany na giełdzie jak akcja. ETN śledzi wynik określonego indeksu lub aktywa (surowca, waluty, strategii), ale w odróżnieniu od ETF nie posiada fizycznie aktywów bazowych — jest to niezabezpieczone zobowiązanie emitenta do wypłaty zwrotu.

Kluczowa różnica między ETN a ETF: ETF posiada fizyczne aktywa w portfelu — nawet jeśli emitent zbankrutuje, aktywa należą do inwestorów. ETN to dług emitenta — jeśli bank emitujący zbankrutuje, inwestor może stracić całość. To ryzyko kredytowe emitenta (counterparty risk). W 2008 roku Lehman Brothers emitował ETN-y — inwestorzy stracili.

Kiedy ETN ma przewagę? ETN bywa używany tam, gdzie fizyczna replikacja jest trudna: surowce (ropa, gaz, metale rzadkie), strategie lewarowane i odwrócone, rynki egzotyczne. ETN eliminuje błąd śledzenia (tracking error) — cena jest zawsze równa indeksowi bazowemu (emitent gwarantuje zwrot).

Co inwestor może z tym zrobić? Dla większości inwestorów ETF jest bezpieczniejszy niż ETN ze względu na brak ryzyka kredytowego emitenta. Jeśli rozważasz ETN, sprawdź rating kredytowy emitenta i preferuj emitentów z najwyższą oceną. ETN na złoto od dużego banku jest relatywnie bezpieczny — ETN od mniejszego emitenta już mniej.