Strike price (cena wykonania)

Strike price, zwany też ceną wykonania lub ceną realizacji (ang. exercise price), to z góry określona cena, po której posiadacz opcji ma prawo nabyć (opcja call) lub sprzedać (opcja put) instrument bazowy. Cena ta jest ustalana w momencie zawarcia kontraktu i pozostaje niezmienna przez całe życie opcji, niezależnie od tego, co dzieje się z kursem rynkowym.

Relacja między strike price a bieżącą ceną rynkową decyduje o tym, czy opcja jest in-the-money (ITM), at-the-money (ATM) czy out-of-the-money (OTM). Opcja call jest ITM, gdy kurs rynkowy jest wyższy niż strike — ma wartość wewnętrzną. Ta sama opcja jest OTM, gdy kurs rynkowy jest niższy — jej wartość to wyłącznie wartość czasowa (premium za oczekiwanie na ruch ceny).

Wybór strike price jest jedną z kluczowych decyzji przy budowaniu strategii opcyjnej. Opcje głęboko ITM zachowują się podobnie do posiadania instrumentu bazowego (wysoka delta, drogie). Opcje OTM są tańsze w zakupie, ale wymagają większego ruchu ceny, żeby przyniosły zysk — są bardziej spekulacyjne. ATM to kompromis: umiarkowany koszt, umiarkowana wrażliwość na zmiany kursu.

W praktyce: kupując opcję put z strike 200 zł na akcje spółki notowanej po 210 zł, płacisz premię za prawo do sprzedaży po 200 zł. Jeśli kurs spadnie do 170 zł, opcja jest warta 30 zł wartości wewnętrznej — możesz ją sprzedać z zyskiem lub wykonać. Jeśli kurs pozostanie powyżej 200 zł, opcja wygasa bezwartościowa, tracisz zapłaconą premię. Strike price trzeba dobierać do scenariusza, horyzontu czasowego i akceptowanego kosztu ochrony.